جشن تيرگان ( به یاد حماسه آفرینی آرش کمانگیر)       

جشن تیرگان ميان زرتشتيان دوره اي ده روزه دارد و از تيرروز تيرماه( دهم تیرماه) شروع می شود و در بادروز( نوزدهم تیرماه) پايان مي یابد. زرتشتيان تيرگان را تيروجشن مي نامند و برايش اهميت فراوان قايلند. لباس و پوشاك نو مي پوشند ، نقل و شيريني و ميوه می خورند و خوراك هاي سنتي و ويژه مي پزند. بامدادان خانه هایشان را پاكيزه نموده و خواندن دو نيايش خورشيد نيايش و مهرنيايش از اوستا را بسيار نيكو مي دانند.

تيروجشن يكي ازشادترين جشن هاي كهن ايراني بوده است. از مهم ترين ارکان این جشن، بندي بود از تارهاي هفت رنگ ابريشم كه با رشته اي از سيم زرين نازك مي بافتند. اين بند را تيروباد مي ناميدند. در اين روز كله قند را در كاغذهاي سبز رنگ بسته بندي كرده و دور آن تيروباد مي بستند و به خانه تازه عروسان و نودامادان پيشكش مي فرستادند. از روزهاي پيش از جشن  تيروباد در همه خانه ها مهيا مي شد. بامداد ِ روز جشن از كوچك و بزرگ - به ويژه كودكان - اين بند را به مچ دست يا به دكمه لباس و جايي از پوشاك مي بستند و آن را با خوشي و شادماني تا روز پايانی جشن، يعني بادروز با خود داشتند. آنگاه در بادروز به دشت يا بام خانه رفته ، بند را باز می كردند و با فرياد و بانگ شادماني به باد مي سپردند. اين كردار اشاره اي است به حماسه آفرینی آرش كمانگير كه با رها كردن تير مرز ايران زمين را معين کرد. بدین وسیله جنگ و ستيزي طولاني پايان يافت و به فرمان خداوند، باد ، تير را به مسافتی دور برد. به همين جهت است كه مبدا جشن را تيرروز و پايان آن را بادروز قرار داده اند، بر اين انديشه كه آرش تیر را در تیرروز رها کرد و  تير دربادروز، پس از ده روز ازحركت ايستاد.

 تیر * تیشتریه * 3747

**جشن آذرگان بر تمام ایرانیان عزیز گرامی باد**

 آتش از روزگاران بسیار کهن تا به امروز مورد توجه همه ی اقوام روی زمین بوده و هر قوم و طایفه ای به شکلی آن را ستوده است.

در آذرروز از آذرماه (روز نهم  آذر) جشن ِ آذرگان برگزار می شده است  که برخی این جشن را آذرخش گفته اند. در این روز ایرانیان نخستین شعله زمستانی را بر می افروختند و سرود آتش می خواندند و به  نیایش آتش می پرداختند.

ابوريحان بیرونی در آثارالباقيه درباره­ی جشن ِ آذرگان می­نویسد : " روز نهم آذر عيدی است که به مناسبت توافق دو نام آذرجشن می­گیرند و در اين روز به افروختن آتش نيازمند می­باشند و اين روز جشن آتش است و بنام فرشته­ای که به همه­ی آتش­ها موکل است ناميده شده، زرتشت امر کرده در اين روز آتشکده­ها را زيارت کنند و در کارهای جهان مشورت نمايند. "

نام ِآذر، نام ایزدی است ویژه­ی همه­ی آتش­ها و از احترام ویژه­ای نسبت به سایر ِ آخشیج های (عناصر) چهارگانه برخوردار است و جشن آذرگان در کنار جشن های دیگر ِ آتش، چون سده و اردیبهشتگان و چهارشنبه سوری، ستایشی است سزاوار این عنصر و ایزد منسوب به آن.

در جشن های آتش مردم روی بام خانه ها آتش افروخته و آن روز را با شادی و پایکوبی و نیایش و فرآوری خوراک های ویژه و «آفرینگان خوانی» جشن می گرفتند. جشن آذرگان نزد ایرانیان، از اهمیت ویژه ای برخوردار بوده و همچون نوروز و مهرگان بر آن ارج می نهاده اند. در این روز آتشکده ها  را آراسته  و آذین بندی می کردند و در آن جایگاه مقدس مراسم ویژه ای برای جشن برگزار می کردند. نظافت و پاکیزگی، از جمله ستردن موی و چیدن ناخن در این روز نیک بود و آنان معتقد بودند در این روز مشاوره و رایزنی درباره ی کارها و دشواری ها به نتیجه ی مطلوب می انجامد.

امروزه این جشن که در تقویم کنونی در سوم آذرماه واقع است، جنبه ملی خود را از دست داده و تنها زرتشتیان با رفتن به آتشکده ها و نیایش کردن آن را گرامی می دارند.

آتشکده ای در شهر نیاسر( کاشان)

آذر * آتر * ۳۷۴۶

"3 مرداد،جشن امردادگان بر شما مبارک باد"

روز هفتم هر ماه ، امرداد نام دارد و در روز هفتم از ماه امرداد، به سبب توافق نام روز و ماه، جشن امردادگان برگزار مي شود كه در دوران باستان و عصر ساساني و پس از آن مراسم و آدابي در دشت و فضاي باز انجام مي شد. چون امرداد ، فرشته جاودانگي و بي مرگي است و در عالم جسماني نگهبان گیاهان و روييدنيهاست، نیاکان ما در اين روز به باغها و مزارع خرم و دل نشين دور از محوطه شهر مي رفتند و طي مراسمي اين جشن را با شادي و سرور در هواي صاف و در دامن طبيعت برگزار مي كردند.

امرداد نام هفتمين و به عبارتي آخرين امشاسپندان است . در آئين زرتشت ، خرداد و امرداد ، امشاسپندان “كمال” و “دوام” در جهان مينوي و پرستاران آب و گياه در جهان خاكي ، همواره در كنار هم جاي دارند. واژه امرداد كه به زبان اوستايي “امرتات” ameretat است ، از سه بخش تشکیل شده : “ا+ مر+ تات”. بخش نخست پيشوند نفي است ؛ بخش دو، از ريشه مصدري “مر” mar به معني “مرگ” است و جزء سوم پسوند “تات” است به معناي “كاملي” و “رسايي” . بنابراين “امرتات” (امرداد=مرداد) يعني بي مرگي (ناميرايي=جاودانگي) .

اين نام در اوستا، به ويژه گاتها صفتي است براي اهورامزدا، يعني خداوند مظهر زوال ناپذيري و پايندگي است . در تقویم زردشتیان امروز، این جشن در روز سوم امرداد ماه ثبت شده است.

امرداد * امرتات * ۳۷۴۶

**روز عشاق پارسی (ولنتاین ایرانیان)مبارک باد**

  در ایران باستان از دو قرن پیش از میلاد روزی به نام روز عشق وجود داشته است،این روز در تقویم جدید ایرانی برابر است با ۲۹ بهمن یعنی چهار روز پس از ولنتاین فرنگی!

این روز سپندارمذگان یا اسفندارمذگان نام داشته است.......

«جشن سده برشما ایرانیان نیک سرشت فرخنده باد»